Author: Παρασκευάς Καρασούλος

ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ

ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΙΙ Το μόνο που δεν συγχωρεί ο Θάνατος είναι η συγγνώμη. Τα ψέματα αγαπά και τα μοιραία λάθη. Ταιριάζουνε τα χνώτα τους τα βρίσκουν στο κρεβάτι, εκεί που κανονίζουν τη ζωή. Τα «με συγχωρείς» «δικό μου φταίξιμο» «θα επανορθώσω» τα αποστρέφεται ο Θάνατος. Το νεανικό τους σφρίγος η αναστάσιμη χαρά, τον εξοργίζουν. Στέλνει τους Φόβους τότε –αγγελιοφόροι του Θανάτου από παλιά– τη βρώμικη δουλειά να καθαρίσουν. Κυκλώνουν παγωμένοι άνεμοι θερμοκρασίες του θυμού τα χείλη που μονάζουν και κάνουν την συγγνώμη πιο ευάλωτη. Το μόνο που δεν συγχωρεί ο Θάνατος είναι η συγγνώμη. Ίσως γιατί έτσι ντύνεται κατάσαρκα τα ανθρώπινα το Θαύμα. Ποίημα από την ανέκδοτη ομότιτλη συλλογή Νέο πλανόδιο 5/5/2022  * https://neoplanodion.gr/  

Το παιχνίδι των λέξεων: Σώμα (το)

Θα μπορούσε να του είχε συμβεί σ’ ένα λεωφορείο εν κινήσει, γεμάτο  ορθίους ενώ γύριζε σπίτι απ’ τη δουλειά ή  σ’ ένα πολυκατάστημα ημέρες Χριστουγέννων. Θα μπορούσε να  του τύχει στο μετρό σε ώρα αιχμής ή σε μια διαδήλωση τον καιρό της μεγάλης κρίσης. Θα μπορούσε ακόμη  να το ζούσε τη στιγμή που  περνούσε  το απέναντι πεζοδρόμιο για να αγοράσει τσιγάρα· τόσα και τόσα παράλογα χωράνε σε μια λάθος στιγμή. Βρισκόταν όμως στη μέση μιας ακατανόητης  μάχης, οι σφαίρες ξύριζαν τα γένια του χρόνου του κι ο πόλεμος απαιτούσε το συμφωνημένο αίμα, όταν, όταν ο στρατιώτης John Smith πέταξε έξω από το σώμα του για λίγα μόλις δευτερόλεπτα κι είδε το σφιγμένο του πρόσωπο ξένο με τα ίδια, τα δικά  του μάτια. Έβλεπε τον εαυτό του, τον στρατιώτη John Smith  με παγερή  αδιαφορία· το φόβο του θανάτου να τον ακουμπά στο πρόσωπο σα  σφαίρα που λάθεψε, τους συντρόφους  του  νικημένους από το μάταιο να προσεύχονται σιωπηλά και τους εχθρούς απέναντι, ακατανίκητα  οικείους να καταβροχθίζουν  την  ίδια σιωπή σε άνισες φέτες. Ήταν στη μέση μιας ήδη …

Συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών

Σε δημιουργικό οργασμό ο εξαίρετος στιχουργός και ψυχή της Μικρής Αρκτου Παρασκευάς Καρασούλος, επιστρέφει με νέο βιβλίο, καινούργια τραγούδια, την παράσταση «Το παιχνίδι των λέξεων» στο θέατρο RADAR και έχει πολλά να μας πει, καλλιτεχνικά, ερωτικά, πολιτικά και αντιπολεμικά

Συνέντευξη στην Huffington Post

Ο στιχουργός και ποιητής στη HuffPost για τις λέξεις, τη ζωή και την τέχνη, τον Πωλ Γκωγκέν.    Ειρήνη Ορφανίδου  29/03/2022 «…Τώρα μπορούμε πια, μετά από τόσα δράματα και σκοτεινές ιστορικές περιόδους να αναζητήσουμε μια καθολική ανατροπή στη σκέψη και στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Αν η λογική κι η καρδιά, μας πάνε προς τα εκεί, τότε θα χρειαστούμε τις λέξεις για να επανορίσουμε τους εαυτούς μας και τα προτάγματά μας. Ακόμη κι αν αλλάξουμε το νόημα πολλών λέξεων και τις αναβαπτίσουμε, αυτές θα είναι τα εργαλεία μας». Δεν χρειάζεται επαίνους, ο χρόνος έχει αποφασίσει εδώ και χρόνια την αξία του (ο χαρακτηρισμός «ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες στιχουργούς» λειτουργεί απλά ως νύξη της διαδρομής του, σημαντικός σταθμός της οποίας είναι η δημιουργία της δισκογραφικής και εκδοτικής Μικρής Άρκτου), αυτό που χρειάζεται ωστόσο να σημειωθεί είναι η εξαιρετική διαύγεια της σκέψης του. Με αφορμή «Το παιχνίδι των λέξεων», την παράσταση στο θέατρο Radar με αφήγηση πεζών κειμένων του και αγαπημένα τραγούδια του, όπως η (ανεπανάληπτη) Μικρή πατρίδα, το Αν, τον Εαυτό του παιδί, τους Δον Κιχώτες, το νέο κύκλο τραγουδιών «Της …

Μια στιγμή να ξεφύγει απ’ τη Μοίρα της, φτάνει!

Είμαστε όλοι παιδιά του Μίκη. Είμαστε όλοι παιδιά του Μάνου. Οι δυο τους, και μαζί μ’ αυτούς και οι επίγονοί τους, νοηματοδότησαν σταθερά την εποχή που μεγαλώσαμε. Χάρισαν στον ελληνικό πολιτισμό τη σύγχρονη ταυτότητά του, αληθινές αφηγήσεις της αγωνίας του, των οραμάτων και των αναφορών του. Με το καλλιτεχνικό τους έργο και τη δημόσια παρουσία τους, διαμόρφωσαν και υπερασπίστηκαν το έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Το τραγούδι που λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί με κυρίαρχο αίτημά του το καλλιτεχνικό, στηρίζοντας την γλώσσα και την ιστορία του τόπου αυτού – αυτό το είδος τέχνης που η επικρατούσα σήμερα κουλτούρα του ναρκισσισμού και της βιομηχανοποιημένης διασκέδασης, εχθρεύεται περισσότερο κι από τα κρίματά της. Κατέθεσαν στην Τράπεζα του Μέλλοντος σπουδαία έργα ώστε να αντλεί για δεκαετίες μετά τη φυγή τους ο ελληνικός λαός, μνήμες συλλογικών μύθων και ίχνη δρόμων αξιοπρέπειας και εθνικής συνείδησης. Και με τη δημόσια παρουσία τους υπέδειξαν πως ο καλλιτέχνης κρίνεται ως «όλον», για το σύνολο της προσφοράς του στη χώρα του, και ως δημιουργός αλλά και ως πολίτης. Γι αυτό κι είχαν και οι δύο απέναντι τους …

Η Τρίτη έξοδος… προς το φως

Αρκετές ήταν οι φορές που φοβήθηκα πως αυτός δίσκος δεν θα έφτανε ποτέ στην ολοκλήρωσή του. Όλο και κάποιο εμπόδιο προσχηματικά βρισκόταν μπροστά μας και μετέφερε την έκδοση ένα χρόνο, ένα μήνα, ένα ακόμα βήμα παραπέρα… Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως αυτή η καθυστέρηση πέρα από την εύλογη αδυναμία αποχωρισμού όλων μας από το έργο που είχε αποκτήσει τη δική του ζωή πια, ήταν και μια άρνηση ενηλικίωσης της σχέσης μας μαζί του. Ερμηνείες. Όταν οι άνθρωποι προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα πράγματα και τις πραγματικότητές μας, οι θεοί γελούν. Σχεδόν τέσσερα χρόνια κράτησε αυτή η γέννα. Το ταξίδι έως την Τρίτη έξοδο, έφτασε στον προορισμό του αργά αλλά στην ώρα του. Και σήμερα, παραδίδουμε στην ελληνική δισκογραφία ένα διαμάντι. Και είμαστε πολύ περήφανοι γι αυτό. Πριν πέντε χρόνια, σ’ ένα κείμενό μου με τίτλο «Το ατραγούδιστο παρόν μας», είχα καταγράψει τη θλιβερή διαπίστωση πως παρότι ζούμε ως κοινωνία, στιγμές τεράστιων ιστορικών μεταβολών, αποφεύγουμε να τις τραγουδάμε. Δηλαδή φοβόμαστε (ή ντρεπόμαστε άραγε;) να μιλήσουμε για τις ζωές μας, για τις ήττες μας, για τα λάθη μας, για …

Αφορά τελικά την Πολιτεία το ελληνικό τραγούδι;

Δεν θα μπορούσε να αφορά  κανέναν άλλον έξω από το «σινάφι» μας, τη συντεχνία των Ελλήνων στιχουργών και συνθετών, το θέμα «ΑΕΠΙ – πνευματικά δικαιώματα» αν δεν ήταν στενά εξαρτημένο με ένα καθολικό για την Ελλάδα και τον λαό της, ζωτικής σημασίας ζήτημα: με την διάσωση και συνέχεια του ελληνικού τραγουδιού, άρα  και με  την προστασία της ίδιας μας της γλώσσας. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο αυτή η ιστορία πρέπει να ενδιαφέρει όλους μας. Ζήσαμε μέσα στους αιώνες τραγουδώντας, αγωνιστήκαμε και αγαπήσαμε τραγουδώντας, άρα πολύ καλά γνωρίζουμε πόσο σημαντικό υπήρξε για την γλωσσική μας συνείδηση και την πολιτιστική μας ταυτότητα, το ελληνικό τραγούδι. Την βαρύνουσα θέση που έχει το τραγούδι σε μια κοινωνία κυρίως προφορικού πολιτισμού, όπως η δική μας, δεν θέλει πολύ μυαλό να την καταλάβεις. Δεν είναι λοιπόν θέμα απλώς οικονομικό, ούτε και συντεχνιακό το αν θα διασωθεί στα χρόνια που έρχονται το ελληνικό τραγούδι – είναι θέμα πολιτικό και αφορά όλους μας.  Χωρίς την ύπαρξη  όμως των δημιουργών του αλλά και χωρίς τη πρόνοια και την φροντίδα της διατήρησης της γραμμής συνέχειάς τους …

Vita Nuova (Ανταίος Χρυσοστομίδης)

  Ήταν χειμώνας Και δεν ήσουν εκεί.. Μόνο χιόνι, μόνο χιόνι Με παίδεψε όσο ένα καινούργιο τραγούδι αυτό το μικρό σημείωμα. Δεν κατάφερα  να αποδεχθώ ούτε τον τρόπο ούτε και την τελική πράξη της φυγής σου. Ίσως γιατί ποτέ δεν πρόλαβα να σου πω όσα ήθελα. Δεν σε χόρτασα, φίλε μου. Πάντα όταν βρισκόμασταν φεύγανε οι ώρες  γρήγορα, οι απολογισμοί μεγάλοι, μεσολαβούσαν τόσα νέα από την τελευταία φορά. Μέχρι τέλους είχα τη βεβαιότητα πως εσύ θα ζεις πάντα, θα νικούσες το κακό όπως στο μύθο ο συνονόματός σου, αλλά να που ο θάνατος μπορεί να μεταμφιέζεται εύκολα και σε Ηρακλή. Γράφω κι ακούω το τραγούδι σου. Οι περισσότεροι φίλοι σου  θα μιλήσουν για τον Ανταίο των βιβλίων κι έτσι πρέπει. Ανήκες στον κόσμο των βιβλίων.  Εμείς οι δύο τρώγαμε τις ώρες  συνήθως μιλώντας για τραγούδια. Σου άρεσε τόσο να μαθαίνεις νέα, να ενημερώνεσαι για τις νέες δισκογραφικές παραγωγές, για την Τάνια, τη Δήμητρα, τη Μαρία αλλά και τον Μάριο, την Ελένη. «Μην ξεχάσεις να μου φέρεις τους καινούργιους δίσκους της Άρκτου» μου έλεγες.  Διατήρησες τη …