ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Η αναθεματισμένη ανάθεση

Εκπαιδευτήκαμε να αναθέτουμε εν λευκώ τις ζωές μας στους Άλλους. Από τα μικρά ιδιωτικά αιτήματα έως τις μεγάλες συλλογικές αγωνίες, συνηθίσαμε όλες τις υποθέσεις μας να τις κατατάσσουμε σε εξειδικευμένες αναθέσεις που μεταβιβάζουμε αυτονόητα πια σε τρίτους. Αν χαλάσει η βρύση κοιτάμε με πανικό το σιφόνι και φωνάζουμε υδραυλικό, αν ξεμονταριστεί μια ζωή τρέχουμε αμέσως στον ψυχίατρο, για τα ενδιάμεσα, χιλιάδες μικρές και μεγάλες αναθέσεις μεταφέρουν τα βάρη μιας ζωής στην ευκολία μιας εξουσιοδότησης στον «κατάλληλο».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η Αφροδίτη Μάνου, η Αφροδίτη μου

Αφροδίτη Μάνου

Με την Αφροδίτη Μάνου με συνδέουν τόσα νήματα που μοιραία θα υπονόμευαν κάθε πρόθεση αντικειμενικής αναφοράς στο έργο και στην προσωπικότητά της. Γι αυτό σας προειδοποιώ, εγώ θα σας μιλήσω για τη δική μου Αφροδίτη, αυτή που αποτελεί σταθμό στην προσωπική μου μυθολογία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δειλά δειλά η Άνοιξη

42s

Ανδρέας Γεωργιάδης, Τα δέντρα

Δεν υπάρχει νομίζω τέχνη πιο επιβεβαιωτική των εσωτερικών μετατοπίσεων του λαϊκού αισθήματος στη χώρα μας από την ποιητική. Εκεί εγγράφονται αιώνες τώρα οι ιδεολογικές και πνευματικές μετακινήσεις που συντελούνται, υπόγεια τις περισσότερες  φορές, στην καρδιά και στο νου του «ελληνικού σώματος». Κι αν προσθέσει κανείς και το  τραγούδι, αφού το ελληνικό τραγούδι είναι κυρίως Λόγος, τότε μέσα από την γραπτή και προφορική ελληνική ποίηση, μπορεί να δει ξεκάθαρα, τα ιστορικά βήματα αλλά και τις αλλαγές του ελληνικού χρόνου. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μυρτώ Χριστοδούλου, το γένος Βαλίδη

Η προσφυγική μνήμη ως εμπειρία στο Λόγο και την Τέχνη

myrto

 

Όλες αυτές τις μέρες παρακολουθώντας τις εργασίες αυτού του τόσο ενδιαφέροντος Συνεδρίου, είχα μ’ έναν τρόπο ησυχάσει. Η θλίψη μ’ άλλα λόγια, ήταν ελεγχόμενη, αφού σχεδόν σε όλες τις εισηγήσεις πρωταγωνιστής ήταν το μακρινό παρελθόν, φωτισμένο από την έρευνα και το στοχασμό των δεκάδων εισηγητών, ένα παρελθόν που είχαμε επιτέλους την ανάγκη να προσδιορίσουμε, να περιγράψουμε και να αναγνωρίσουμε, προκειμένου να καταλάβουμε τι ακριβώς παίχτηκε και χάθηκε στη Σμύρνη και στην ευρύτερη περιοχή της Μικράς Ασίας, δυο γενιές πριν από εμάς, ως πολιτισμός, κοινωνική και οικονομική ζωή, καλλιτεχνική δημιουργία. Στον ιστορικό χρόνο, ενενήντα χρόνια, δεν είναι δα και τόσο μεγάλο διάστημα, ειδικά αν τοποθετηθούν στο πλαίσιο της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ρόζα και Ρίτα Γκρέκο

Regina rosas amat

DSC01886

Η Ρόζα και η Ρίτα Γκρέκο, δεν έχουν απομακρυνθεί ποτέ από την πόλη τους, τη Βενετία. Όταν τις ρωτάς γιατί, χαμογελούν και προφασίζονται τις πιο παράδοξες δικαιολογίες: «Μα δεν θα ξέρουμε καν πώς να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η Βενετία δεν έχει φανάρια, ούτε αυτοκίνητα.» Γεννήθηκαν πριν εβδομήντα περίπου χρόνια και έζησαν αδιάλειπτα τη ζωή τους στην πόλη των δακρύων, παραμένοντας πιστές στην ιστορία της. Για όσους ξέρουν τα πρόσωπα και τα πράγματα της πάλαι ποτέ Γαληνοτάτης, οι αδελφές Γκρέκο είναι από τους λίγους ζωντανούς μύθους της πόλης. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

“Το πρώτο ενικό πρόσωπο πέρασε, έχει μεγάλη σημασία  πια να μιλήσουμε για τον «άλλον»”

Συνέντευξη στο Θάνο Μαντζάνα

 

Όλοι βέβαια γνωρίζουν τον Παρασκευά Καρασούλο ως έναν προικισμένο στιχουργό της γενιάς του και αρκετοί ως έναν εξαιρετικά πολυπράγμονα άνθρωπο, κυρίως ως ιδρυτή και διευθυντή της επίσης πολυσχιδούς Μικρής Άρκτου αλλά και με μερικούς άλλους τρόπους, όπως για παράδειγμα ως καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Υμηττού. Πέραν αυτού όμως προσωπικά έχω την πεποίθηση – και την αίσθηση ότι και ο ίδιος δεν θα δίσταζε, να το παραδεχτεί – ότι πρόκειται και για αυτό που λέμε «δύσκολος άνθρωπος». Δεν μπορώ να ξεχάσω την συνεργάτιδα του αλλά και πολύ καλή του φίλη – Δήμητρα Γαλάνη να λέει γελώντας κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου «έχουμε περάσει ολόκληρα χρόνια χωρίς καν να μιλάμε» και τον ίδιο να προσθέτει «και πιθανόν να ξανασυμβεί»! Αν το καλοσκεφτείς όμως «δύσκολοι άνθρωποι» συνήθως είναι εκείνοι που βλέπουν πολύ σοβαρά οτιδήποτε κάνουν και τελικά και την ίδια την ζωή.

Τέτοια προσωπικότητα είναι και ο Παρασκευάς Καρασούλος με τον οποίο είχα μια συζήτηση εκ βαθέων και σπάνιας ειλικρίνειας για τη στιχουργική του και την Μικρή Άρκτο, τον πολιτισμό και τη σχέση του με την Αριστερά και αρκετά ακόμα.

Η Μικρή Άρκτος είναι απλά μια δισκογραφική εταιρεία που εξελίχθηκε σε κάτι μεγαλύτερο και ευρύτερο (εκδοτικός οίκος, διοργάνωση εικαστικών και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων) ή μία «ομπρέλα πολιτισμού» διά της οποίας βέβαια βιοπορίζεσαι εσύ και μερικοί ακόμα άνθρωποι;

Όχι, τη Μικρή Άρκτο την οραματιστήκαμε πριν καν το ξεκίνημά της ως μία καλλιτεχνική εταιρεία χωρίς ειδικεύσεις και με ανοιχτούς  ορίζοντες. Δεν θέλαμε να είναι αποκλειστικά ένας εκδοτικός οίκος ή μια δισκογραφική εταιρεία ή μια αίθουσα τέχνης. Θέλαμε να είναι κεντρική λεωφόρος της ζωής μας, να μπορεί να φιλοξενεί τον κόσμο μας, τα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα των ιδρυτών της, άρα να μπορεί να γίνει μια αγκαλιά για όσους  τομείς τέχνης μας ενδιέφεραν και θα μας ενδιέφεραν δυνητικά στο μέλλον. Γι’ αυτό και όλα τα βήματά μας αναπτύσσονται παράλληλα από την αρχή, δίνοντας ένα σήμα διαφορετικό με δράσεις που αλληλοσυμπληρώνονται και στα βιβλία και στους δίσκους τους οποίους εκδίδουμε και στις εικαστικές δράσεις αλλά και στις μουσικές παραγωγές που προτείνουμε. Αν κάποιος θέλει να αποκτήσει την ενιαία εικόνα της Μικρής Άρκτου πρέπει να συναρμολογήσει ολόκληρο το παζλ των δράσεων μας. Τώρα ο βιοπορισμός δεν ήταν προτεραιότητά μας, χωρίς βέβαια να μας αφήνει αδιάφορους ως στοίχημα. Οι επιλογές μας όμως ήταν πάντα τόσο δύσκολες, προσεκτικά τοποθετημένες στο χρόνο και με αναγκαστικά μικρά βήματα, που θα ήταν αφελές να χρεώσουμε στο όλο εγχείρημα, επιχειρηματικό σχέδιο με άμεσα ανταποδοτικά οφέλη. Η Μικρή Άρκτος εμφανίστηκε και περπάτησε ως δονκιχωτική πρόταση εκφράζοντας όμως μια γνήσια και υγιή καλλιτεχνική ανησυχία και γι’ αυτό πέτυχε. Και για έναν ακόμη λόγο, θέλαμε και εξακολουθούμε να θέλουμε να παραμείνει Μικρή μέσα στο χρόνο, δεν φιλοδοξήσαμε ποτέ να μεγαλώσει και να  γίνει Μεγάλη Άρκτος.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δάσος – 4 χαϊκού

ΔΑΣΟΣ
I.
Μωρό μύριζε
Πεύκο. Θα γίνω δάσος
Έλεγε μετά
II.
Σκιές του ύπνου.
Κι αλλόκοτα όνειρα.
Μίλησε αργά
III.
Το λουλούδι μου
Έλεγε η μάνα του
Σε βάζο το ’χω
IV.
Έγινε δέντρο
Τελικά. Λιγόψυχος.
Ν’ ανήκει κάπου.

 

Μετά από 7 χρόνια …

Ξαναβλέποντας αυτό το βίντεο που «ανέβασε» εχθές ο Ιανός, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Έχουν μεσολαβήσει ήδη 7 χρόνια από τότε (η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 24/1/2007), όμως νομίζω πως ο καθένας μπορεί να διακρίνει την αλήθεια εκείνης της βραδιάς και της πρόθεσής της, όπως και τη συστολή όλων μας, όχι τόσο απέναντι στο αποτέλεσμα, αλλά κυρίως στο αίσθημα που εκπροσωπούσε. Ήταν όμορφα. Ή απλώς σωστά – όπως λέει κι ένας νεότερος φίλος μας. Κι έτσι όπως τα χρόνια κυλούν, μέσα από χειρονομίες, τραγούδια, λόγια, κείμενα ή άλλα ίχνη, τελικά νομίζω, πως ο πιο αληθινός δρόμος να προχωράς, είναι όταν τα χρόνια χαράζονται τόσο έντονα από αισθήματα, που παίρνουν το όνομά τους. Τότε περιττεύουν και οι συμβατικές χρονολογήσεις τους…

Φ.Ο.Υ.: Ένα ελπιδοφόρο συλλογικό εγχείρημα στον πολιτισμό

Η προσωπική μυθολογία του καθένα μας δημιουργείται από σχέδια ονείρων με υλικά πραγματικότητας. Οι γεωγραφικές της ορίζουσες συνήθως χρεώνονται στο ασυνείδητο όπως και τα μεταβλητά της σύνορα. Κατέχει μια περίοπτη θέση στον κόσμο μιας ζωής, ίσως γιατί αποτελεί την επιλογή που δίνει στο πρόσωπο, ταυτότητα, αναφορά και αισθητικές συστάσεις. Στη δική μου προσωπική μυθολογία, ο Υμηττός, ο τόπος που γεννήθηκα, μεγάλωσα και συνεχίζω να ζω, υπήρξε ανέκαθεν κεντρικό σημείο αναφοράς. Εδώ μένουν ακόμη οι φίλοι μου, οι άνθρωποί μου, εδώ ξεκίνησαν και μεγάλωσαν τα περισσότερα –έως σήμερα-  όνειρά μου, εδώ τέλος η προσφυγική μου ρίζα βρήκε ένα λημέρι να ησυχάσει. Στα χαμηλά σπίτια αυτής της γειτονιάς, που πάντα έμοιαζε με νησί μέσα στην πολυμήχανη και ταραγμένη αθηναϊκή μητροπολιτική θάλασσα, αναγνώριζα και αναγνωρίζω τον εαυτό μου και τις πίσω μέρες του. Εδώ, στον Υμηττό, οι ανθρώπινες σχέσεις εξακολουθούν να δίνουν στην καθημερινότητά, ένα αίσθημα οικειότητας, ηπιότητας και κατανόησης, η αλληλεγγύη και η δημιουργικότητα είναι ακόμη παρούσες σε κάθε δρόμο και σε κάθε ζωή.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ