Μπλε

Σχολικές μεταφορές και… παντεσπάνι

Η αθεράπευτη βλάβη που έχει ήδη προκληθεί στην εκπαίδευση από την εφαρμογή της Μνημονιακής πολιτικής (με τις συγχωνεύσεις σχολείων, τα ελλείμματα στις υποδομές, το διαρκώς απομειούμενο εκπαιδευτικό προσωπικό, τις καταργήσεις των σχολικών μεταφορών στα ειδικά ή απομακρυσμένα σχολεία, τις τραγικές μειώσεις αποδοχών των εκπαιδευτικών ), δεν μας έχει πείσει φαίνεται ακόμη πως με αυτόν τον τρόπο χρεοκοπεί και πτωχεύει αμαχητί το μέλλον μας. Οι πολιτικές ηγεσίες των τελευταίων ετών φρόντισαν να απαξιώσουν τόσο την παρεχόμενη «δωρεάν εκπαίδευση» στη χώρα μας, που πλέον το να καταργηθεί κιόλας, είναι σχεδόν αναμενόμενο, μία ακόμη καταστροφή ανάμεσα στις άλλες φοβερές.

Τίποτα παραπάνω. Κι έπειτα στις μέρες μας, για μια οικογένεια πρώτιστη προτεραιότητα αναδεικνύεται αυτή τη στιγμή η εξασφάλιση της επιβίωσης των παιδιών της και μετά φυσικά η ποιότητα της εκπαίδευσής τους. Εδώ που φτάσαμε. Ή καλύτερα εδώ που μας φτάσανε. Μου έκανε εντύπωση όμως ένα σχόλιο μιας δημοσιογράφου (της Ρούλας Γεωργακοπούλου συγκεκριμένα) σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας (τα Νέα) την επομένη της διαδήλωσης των μαθητών των καλλιτεχνικών σχολείων, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν με τους γονείς τους για την κατάργηση των σχολικών μεταφορών, ένα πρόβλημα που αφορά πάνω από 200.000 μαθητές σε όλη την Ελλάδα.

Διαβάστε το σχόλιο της κυρίας Ρούλας: «Μερικές φορές πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό όπως έγινε προχτές με τα Μουσικά Γυμνάσια και Λύκεια όταν έκλεισαν το Κέντρο της Αθήνας επειδή έμειναν χωρίς σχολικά λεωφορεία. Μα πώς έφτασαν αυτά τα παιδιά μέχρι το Σύνταγμα; Ποδαράτα; Με τον ίδιο τρόπο φαντάζομαι ότι μπορούν να πηγαίνουν και στα σχολεία τους τώρα που μπατιρίσαμε και ξεμείναμε από facilities. Ευκαιρία να ανοίξουν τα γκαράζ τους όσοι από τους κατοίκους της Παλλήνης ή του Γέρακα έχουν τις Καγιέν και να κάνουν και κάνα εκ περιτροπής ντελίβερι στα παιδιά τους ή στα παιδιά του γείτονα. Αλλιώς τα τριαξονικά που αγόραζαν τον καιρό της ευμάρειας θα τους μείνουν από μπαταρία. Να πάψουν κι οι μαμάδες των προαστίων να δίνουν λαβή στην Παυλίνα Νάσιουτζικ και στη λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία να τις ξεφτιλίζει. Ας κουνήσουν λίγο και το μυαλουδάκι τους κι οι συνοικιακές επιτροπές αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης που ξεπήδησαν μέσα από το κίνημα των Αγαναχτισμένων κι όχι να καταντήσουν σύλλογοι – σφραγίδες πριν καλά καλά κλείσουν χρόνο.» (4/10/2012, τα Νέα).

Πόσο πωρωμένος και άρα τυφλός μπορεί να είσαι για να γράφεις ένα τέτοιο αθλιογράφημα; Μερικές ημέρες πριν την δημοσίευση του ανωτέρω σχολίου, ένας 12χρονος μαθητής είχε τραυματιστεί σε τροχαίο στην Θεσσαλονίκη  στην προσπάθειά του να προσεγγίσει το απομακρυσμένο σχολείο του. Για την κυρία Ρούλα, η ευθύνη προφανώς βαραίνει τον ίδιο και τους γονείς του (να μην σας πω και τους Αγανακτισμένους της Θεσσαλονίκης) που δεν επιστράτευσαν το Καγιέν της γειτονιάς τους για να πάει το παιδί στο σχολείο. Θα μου πείτε μπορεί να μην είχαν Καγιέν, αλλά τότε συγγνώμη, τί την θέλουν την  καλλιτεχνική εκπαίδευση ή και γενικώς  την εκπαίδευση; Η εν λόγω λογική παραπέμπει στην γνωστή αλλά ατυχέστατη φράση της Μαρίας Αντουανέτας «κι αν δεν έχουν να φάνε ψωμί ας φάνε παντεσπάνι». Αν δεν έχουν λοιπόν Καγιέν, το παντεσπάνι εν προκειμένω  ή βενζίνη και χρόνο για να μετακινήσουν το μοσχαναθρεμμένο τους, λυπούμαστε. Μπατιρίσαμε και ως εκ τούτου τα facilities τέρμα.  Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους.  Κι επειδή στα Καλλιτεχνικά Σχολεία (τρία τον αριθμό πανελλαδικά) και στα Μουσικά Σχολεία επίσης (σαράντα δύο ε σε όλη την Ελλάδα) ως γνωστόν δεν πηγαίνουν τα παιδιά των Καγιέν (αυτά πηγαίνουν στα Κολλέγια και στα υπόλοιπα ιδιωτικά, όπως καλά γνωρίζει και η κυρία Ρούλα) κι επειδή αν σταματήσουν οι σχολικές μεταφορές οι γονείς λόγω της οικονομικής κρίσης όπως είναι αναμενόμενο, θα εγκαταλείψουν αυτοί και τα παιδιά τους, τα δαπανηρά «ειδικής εκπαίδευσης σχολεία», και άρα σε λιγότερο από έναν χρόνο  τα σχολεία αυτά μοιραία θα παρακμάσουν και επίσης αναπότρεπτα θα κλείσουν, τότε το «όπου φτωχός κι η μοίρα του» μεταφράζεται στην περίπτωσή μας: διευκολύνσεις  μόνο σε όσους έχουν. Οι οποίοι στο κάτω κάτω της γραφής γνωρίζουν και την Παυλίνα Νάσιουζικ, την συγγραφέα των Βορίων Προαστίων και μπορούν να συνεννοούνται άμεσα και στο επίπεδό τους βρε αδερφέ!

Ο μνημονιακός φονταμενταλισμός – ιεροφάντες του οποίου είναι οι δημοσιογράφοι που ενδημούν και καλοσιτίζονται στα κυρίαρχα ΜΜΕ- τείνει πλέον να ξεπεράσει κάθε  όριο.

ΥΓ1: Μπορεί ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός να ακμάζει σε διάφορες και διαφορετικές εκδοχές ανά τον πλανήτη, ο νεοφιλελευθερισμός όμως τον αναβάπτισε και τον εισήγαγε στην Δύση κι απόδειξη οι έλληνες μνημονιακοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι προκειμένου να τον υπερασπιστούν δεν διστάζουν να κανιβαλήσουν τα ίδια τα παιδιά τους.

ΥΓ2: Η διατήρηση των Καλλιτεχνικών και Μουσικών Σχολείων, όπως επίσης και η συνέχιση της σχολικής μεταφοράς των μαθητών όπου ίσχυε έως σήμερα πρέπει επειγόντως να γίνει υπόθεση όλων μας. Αλλιώς σε λίγο καιρό η δωρεάν καλλιτεχνική παιδεία  θα καταργηθεί και θα μετατραπεί σε αποκλειστικό προνόμιο της ιδιωτικής  εκπαίδευσης.

ΥΓ3: Ας μη μας διαφεύγει πως το τετράπτυχο ασφάλεια-εργασία-υγεία-παιδεία είναι στην πραγματικότητα το σταυροδρόμι  που οδηγεί  τις περισσότερες φορές τους πολίτες να παραμείνουν εντός ή να διαφύγουν εκτός χώρας. Αυτό το σταυροδρόμι δημιουργεί τις πρωτεύουσες υλικές και κυρίως ψυχολογικές ορίζουσες της φυγόκεντρης μεταναστευτικής τάσης. Γι’ αυτό και αποδομούνται οι επιμέρους διαδρομές του άμεσα, στην πορεία εφαρμογής του μνημονιακού «δόγματος του σοκ».